mijn surinaamse tuin in september 2013

Zo maar even een paar foto's van onze tuin. We zijn nog lang niet klaar, maar het begint er op te lijken.

Twee verschillende soorten waaierpalmen

Ik wacht nog steeds geduldig op de bananen.

Twee kokospalmen gekocht. Over drie jaar kokosnoten.

Zuurzak. Geeft heerlijke vruchten.De smaak is lekkerder dan de naam doet vermoeden.

Dat wordt weer een paar dagen spinazie eten.

Berlijn, 250 jaar, familiedag

Zaterdag 7 september 2013 was het groot feest in Berlijn. Gevierd werd dat Berlijn zo ongeveer 250 geleden werd gesticht. Dat werd niet alleen door de inwoners gevierd, maar ook de nazaten van zij die  ooit in Berlijn geboren zijn, werden als verre neven en nichten die dag in de armen gesloten.
Met de dames I, I en U en zwager J, een dagje feestelijk op zoek naar de roots van moeders zijde.

Berlijn is een schilderachtig plaatsje in het district Para, aan de Parakreek waar je heerlijk kunt zwemmen. Vanuit Paramaribo rij je naar Zanderij. Even voorbij Zanderij treft u een bord dat rechtsaf naar Berlijn verwijst. Na een paar kilometer zandweg, kom je dan in Berlijn aan. Na stortregen, is deze zandweg alleen een feest als je een goede 4wheel drive hebt. Reisduur ~ 1 uur.

Het dorp was oorspronkelijk onderdeel van de Plantage Berlijn, gesticht in 1760 door de Duitser Kaptein Walraad Hendrik Godlief van Borries. Een hout/ suikerplantage.
Maar van de oorspronkelijke plantage is niets meer over. Wat er is, is een - nogmaals - schilderachtig dorp, waar de vooruitgang haar vernietigende werking nog nauwelijks verricht heeft. En doe je een paar stappen buiten het dorp, dan kom je al direct in het spannende oerwoud met riviertjes waar het bladerenrode water stroomt. Van de zinderende hitte van het open veld, waar het feest was, liep ik de vochtige, zuurstofrijke, koelte van het bos in. Heerlijk.
Geleidelijk aan komen er steeds meer mensen uit Paramaribo een buitenverblijf in Berlijn kopen/bouwen. 


Hieronder een foto-impressie.

Laatste stukje weg naar Berlijn.

De auto veilig geparkeerd voor het huis van "achter neef".

Trots op elkaar

ook hier troffen we familie aan

Huisjes in Berlijn, Para

In Berlijn geen asfalt, geen hekken, geen dievenijzer, geen alarminstallaties, geen waakhonden etc. Geweldig, heerlijk. 

50 m buiten het dorp is een open vlakte, geschikt voor feesten, feesten en feesten.

   Zie filmpje van TV Apintie, In de Branding, met een item over het 250 jarig bestaan. 
 http://www.apintie.sr/vidi.php?vid=8254

Een eenvoudige, doch smaakvolle hap.

Helaas, geen enkele sabeltandtijger tegengekomen

Ook zonder feestje is een bezoek aan Berlijn zeker de moeite waard. Overnachtingen in kleine huisjes is ook mogelijk.

Carifesta in Totness, Coronie.

24 augustus 2013. Op ongeveer 140 kilometer van Paramaribo ligt Totness, hoofdstad van Coronie. Nou ja, hoofdstad. Het is volgens mij het enige dorp van Coronie als we de kleine gehuchtjes even vergeten. Het district telt bijna 2900 inwoners en is het dunst bevolkte district van Suriname ( de binnenlanden, district Sipaliwini - wat 80% van Surinaams grondgebied beslaat - buiten beschouwing gelaten).

Hoe je in Totness komt? Simpel. in Paramaribo neem je de Kwattaweg richting Nickerie. Je blijft gewoon deze weg vervolgen, dan kom je er vanzelf. Een goed berijdbare ( geasfalteerde) weg.

In het kader van Carifesta gingen we een kijkje in Totness nemen. Carifesta wordt immers niet alleen in Paramaribo gevierd, maar door het hele land. Het zal niet verbazen dat met het afnemen van de bevolkingsdichtheid, de omvang van de feestelijkheden in gelijke tred afneemt. Maar qua sfeer was het erg gezellig en gemoedelijk. Pas veel later zouden er live optredens zijn. Daar heb ik niet op gewacht. Mijn moeder zij destijds altijd: "voor donker thuis komen". Zeker hier in Suriname een wijs advies. In het donker is het buiten Paramaribo niet fijn om te rijden. Een gat in of een drempel op de weg, zie je in het donker immers gemakkelijk over het hoofd.

Op het moment dat wij er waren, was het programmapunt "Eten en Drinken" uitgebreid aan de orde. Voor tien SRD ( ~2,20 euro) trakteerde ik mijzelf op een heerlijke bamie en voor thuis kocht ik een fles honing van plaatselijke bodem. Op de terugweg moesten we natuurlijk wat fruit kopen. Coronie is immers de fruitschuur van Suriname.

Voor de rest een beetje rondgelopen en gezocht naar leuke plekjes en situaties om die digitaal vast te leggen en de aldus ontstane impressie met u te delen. 

Bij de foto hierboven, ging het mij niet zozeer om de toiletten, als wel om de aankondiging van het feest, :-)

Het centrum der feestelijkheden in Totness

Muziektent

kleine overdekte ( obesitas-vriendelijke) markt

De plaatselijke lekkernijen ( honing)

 En dan natuurlijk de nooit ontbrekende vreet-tentjes. Veel voor weinig geld. Dat zou vooral een Hollander moeten aanspreken.

lekker

de sluis van Totness

Deze dames ( foto onder) ontmoeten elkaar op de brug en gingen spontaan met elkaar dansen van blijdschap. Het dansen kon ik op mijn camera niet vastleggen, maar wel iets van hun blijdschap en spontaniteit.

De ontmoeting

Tata Colin

Tata Colin was een slaaf op een katoenplantage in Coronie. Hij bereide in 1835 een opstand voor.. Echter, hij werd verraden, opgepakt, gebracht naar Paramaribo en tot de strop veroordeeld.
Het vonnis zou in Coronie worden uitgevoerd. Zo ver kwam het echter niet. Voor zijn reis naar Coronie was Tata al bezweken aan de martelingen.
Later is ter nagedachtenis aan Tata een standbeeld opgericht. Regelmatig krijgt hij nieuwe, schone kleren. Voor nu is hij feestelijk gekleed voor Carifesta.

--------------------------------------------