Huizenjacht Paramaribo

In het kader van onze huizenjacht, maar ook ter verdere verkenning van Paramaribo,  nemen we steeds weer een ander deel van de stad om lekker kris kras door te rijden. Dit keer het noorden van de stad en wel door Morgenstond, Clevia en Leonsberg. Leonsberg is echt het meest noordelijke puntje van de stad aan de surinamerivier. Daar even langs de rivier een Parbo-biertje gedronken.  Aan de overkant zie je Nieuw- Amsterdam liggen, waar we een aantal dagen geleden waren. Daar waar  twee rivieren vlak voor de zee bijeenkomen, heb je een fort. De kanonnen moesten de vijanden tegen houden, of liever gezegd de concurentie die de handel van de Hollanders bedreigden.

link een biertje gedronken. Rechts een disco

Met een korjaaltje kun je je laten overvaren.  Het noorden is werkelijk schitterend. Ga je van Leonsberg nog wat verder langs de riviermonding, dan rij je allerlei doorlopende wegen in en zie je de prachtigste huizen in volkomen eenzaamheid. Je waant je dan niet meer in Paramaribo. Maar hou je van volkomen rust met de stad op steenworp afstand, dan kun je daar aan je trekken komen. 

Ik heb liever iets meer bewoonde wereld om mij heen. De wijk Morgenstond is wat dat betreft een stuk beter.

met korjaalje van Leonsberg naar Nieuw Amsterdam

We blijven onze zoektocht vervolgen.

De eerste weken in Suriname.

Mijn eerste ervaringen? Prachtig weer. Hoewel het nu kleine regentijd is, valt er nauwelijks regen.Toevallig de afgelopen dagen even een stortbui. De storm ging dwars door het huis. En verder? Heerlijk rustig leven. In het begin voelde ik mij zonder auto en zonder internet erg geïsoleerd, maar nu ik wel een auto en internet heb, is ineens alles weer dichtbij.

Ik heb nog weinig gedaan. Vooral lui geweest. Schaamteloos lui zijn is heerlijk. 

Om zeven uur opstaan en lekker op het terras ontbijten. Ergens halverwege de middag sta ik, na mijn Siësta,  achter het fornuis. En 's avonds vroeg naar bed. De zon komt om zeven uur op en gaat om zeven uur onder.

En tussendoor koffie drinken in een moderne Mall of op een terrasje in het centrum. Boodschappen doen bij de "Chinees op de hoek" of op een van de vele markten. Spelen op een gokkast in één van de vele casino's van Paramaribo waar het gratig eten en drinken is. Dat laatste spreekt mij als Nederlander natuurlijk bijzonder aan.  Verder bezoekjes aan familie en crossen door Paramaribo op zoek naar een andere woning. De huidige woning heb ik immers slechts tot 1 maart gehuurd.

Dat crossen door Paramaribo gaat steeds beter. Even wennen aan links rijden. Meer moeite heb ik met voorrangssituatie. Die worden niet altijd goed aangegeven. Het lijkt er soms op dat ervan uitgegaan wordt dat de inwoners zo langzamerhand wel weten wie op welk kruispunt voorrang heeft. Daarnaast geldt de regel dat de dikste auto voorrang heeft. De meeste mensen rijden goed, maar er zijn toch te veel gekken op de weg. Dat laatste geldt ook zeer zeker voor bromfietsers. Er zijn hier dan ook veel dodelijke ongelukken. Ik rij rustig en iedereen die vindt dat hij voorrang heeft, mag van mij eerst. Waarom zou ik haast hebben? Er is niets waar ik snel zou moeten wezen.

Gisteravond de nachtmis mogen meemaken in een schitterende houten kathedraal. Hoewel ik niet katholiek ben, is het toch mooi om zoiets mee te maken. Zeker op zo'n schitterende locatie.

Geleidelijk aan begin ik de behoefte te krijgen uitstapjes buiten Paramaribo te gaan maken. Heerlijk de natuur intrekken en kleine dorpjes te verkennen. En natuurlijk foto's maken waarmee ik mijn blog kan opleuken.

Dus: stay tuned

De reis naar Suriname

De reis naar Suriname.

Het is alweer ruim twee weken geleden - namelijk 3 december - dat we de deur in Alphen voor de laatste keer achter ons dichttrokken. Mijn huissleutel liet ik achter voor de volgende bewoner.

De Chevy was volgeladen. Grote bench met Pika er in, twee grote koffers en handbagage.   Het sneeuwde. Voor het eerst dit jaar. Zijn we toch nog net ( of net niet) voor de winter vertrokken.

De stress lieten we voor een groot deel achter ons met het dichtslaan van de deur.

Op Schiphol aangekomen werden we verwelkomt door goede vrienden en familieleden. De " uitzwaaiploeg".

Op Schiphol verliep het niet vlekkeloos. Zo werd mij een toeristenkaart geweigerd. Een touristenkaart is immers drie maanden geldig en mijn retourvlucht stond op zes maanden.  Of ik maar even mijn retourvlucht wilde overboeken. Nou, dat wilde ik niet, maar dat kon bovendien ook niet zo snel. Uiteindelijk werd mij dreigend gezegd dat ik dan op eigen risico vertrek naar Su. Dat vond ik prima. Eenmaal in Su zie ik wel. Ze sturen mij heus niet terug. Pas eind mei als de kou weer voorbij is, ga ik weer naar huis.

Het inchecken ging gelukkig gemakkelijk. Wel enige kilo's overgewicht in de koffers, maar het werd ons vergeven. Ook de papieren van de hond werden gechecked en in orde bevonden.  Het viel de balimedewerkster niet op dat we niet de uitslag van het lab bij ons hadden mbt hondsdolheid. De dag ervoor - zondag - toen ik bij de dierenarts kwam voor de gezondheidsverklaring, bleek de uitslag nog niet binnen te zijn. We hadden toen maar  afgesproken dat de dierenarts de uitslag de volgende dag zou mailen naar mijn vriend J in Su en dat J die zou meenemen naar het vliegveld in Su. Hopen dan maar dat ze op Schiphol niet moeilijk doen. Dat liep dus goed.

Pika inchecken ging ook gemakkelijk. Het incheck punt voor de hond was toevallig vlak bij onze eigen incheckbali.

Vlak voor de douane werden we voor handbagagecontrole er uitgepikt. Tja, vele kilo's overgewicht. Zo had ik ook mijn volledige administratie in mijn handbagage. Deze en andere spullen haalden we eruit met verzoek aan de achterblijvers om die spullen na te zenden.

En dan het afscheid. Dat was toch wel emotioneel. Natuurlijk ga je niet van de wereld af, maar toch. Mijn vrienden, familie en de kids zal ik missen. Tot twee maal toe nam ik afscheid van mijn betraande dochter. Fijn dat mijn dochter liefdevol door haar vriend werd opgevangen.

Bij de douane nog een laatste zwaai naar de achterblijvers.

Dat begon echter met anderhalf uur wachten in het vliegtuig. Door de sneeuwval was er grote drukte op de startbanen ontstaan. Bovendien moest ieder vliegtuig nog even ontdaan worden van sneeuw.

Maar na anderhalf uur gingen we alsnog. Voor mijzelf vond ik de vertraging geen punt. Maar voor de hond is het toch al een lange reis (9 uur vliegtijd + de afhandelingen voor en na die tijd) die dan nog eens verlengd word. Een 15 uur zonder eten en weinig water.

Maar bij aankomst was Pika niet alleen blij, maar ook springlevend. En .... er was voor Pika geen enkele controle bij de douane.

Toen ik aankwam bij de douane, moest ik eerst naar een kantoortje om een touristenkaart te kopen. 20 euro. Die had ik niet. Aan de andere kant van de douane was wel een bank. Of die bank euro' heeft, konden ze mij niet vertellen. Surinaams geld werd niet geaccepteerd.

Begeleid door een kantoormedewerker ging ik langs de douane naar de bank. Naast het loket SRD's pinnen en vervolgens aan het loket deze omwisselen voor euro's en weer via de douane terug naar het kantoor waar ik mijn toeristenkaart voor drie maanden kreeg. Ze zagen dat mijn terugvlucht pas op eind mei staat en vertrouwde mij met klem toe dat op geen enkele wijze de kaart verlengd zou kunnen worden. Nou ik zie wel. Ik vind er wel wat op. Ik ga toch echt niet even naar Nederland op en neer. Inmiddels weet ik dat ik gewoon even met de auto op en neer naar Frans Guyana kan gaan en daar een nieuwe toeristenkaart kan kopen. Ik ga daar gewoon een leuk uitstapje van maken en genieten van Franse wijn, stokbrood en lekkere kaasjes,

Op Zanderij ( het vliegveld ) stond familie ons op te wachten en werden we allerhartelijkst welkom geheten en gebracht naar onze schitterende huurwoning in Paramaribo.

We zijn er.  Nu eerst de komende tijd acclimatiseren en de stress van mij afschudden. Heerlijk genieten van het feit dat niets moet en wat wel moet, heeft beslist geen haast.

Toespraak Mark Rutte. Keti Koti

Dames en heren, Al rond 1700 – dus heel vroeg – typeerde een vooraanstaande Nederlandse predikant slavernij als: ‘Het stelen van een mens’. Hij zei dat natuurlijk in een totaal andere historische context, maar ik vind het nog steeds een heel treffende omschrijving. Want slavernij neemt iets van mensen af dat alleen aan die mensen zelf toebehoort. Het berooft het individu van de vrijheid zijn eigen keuzes te maken. Het reduceert mensen tot productiemiddelen. En het stelt het geldelijk gewin van een beperkte groep boven de menselijke waardigheid van velen. Dus ja: slavernij ‘ontmenselijkt’. En daar kunnen we alleen maar in de allerscherpste termen afstand van nemen. Zoals we dat sinds 2002 elke eerste juli doen bij dit indrukwekkende monument. (Bron foto)  De predikant die ik net citeerde was in zijn tijd helaas een roepende in de woestijn. Het duurde nog tot 1863 voordat de slavernij door Nederland werd verboden. Het is wrang dat achteraf te moeten constateren. Te lang is slavernij in ons land en de andere delen van het Koninkrijk ‘gewoon’ geweest. Iets dat erbij hoorde. Te lang hebben oneigenlijke argumenten vóór de slavernij het gewonnen van het enige argument dat telt: namelijk dat ieder mens eigenaar is van zijn eigen leven. Natuurlijk, Nederland was hierin niet uniek. Ook andere landen hebben een beladen geschiedenis op dit punt: in Europa, maar ook in Afrika, de Arabische wereld en de Verenigde Staten. Slavenhandel en slavernij konden alleen bestaan doordat er op alle continenten mensen waren die ervan profiteerden en het systeem draaiende hielden. Maar die gedeelde verantwoordelijkheid ontslaat ons niet van de plicht rekenschap af te leggen over deze zwarte bladzijde uit onze geschiedenis. We kunnen en mogen niet weglopen voor de feiten. En die feiten zijn dat grote groepen mensen en hun nazaten mede door toedoen van Nederlandse slavenhandelaren hun leven in onvrijheid moesten leiden. Dat leed, die geschiedenis mogen we nooit wegpoetsen en nooit vergeten. En dat kan ook helemaal niet. Want het slavernijverleden is een van die historische episodes die doorwerken in het heden. Het is een verleden dat identiteitsvormend is voor grote groepen mensen in onze samenleving en dus voor Nederland als geheel. Met alle aspecten die daarbij horen. Sociaal-cultureel en taalkundig, muzikaal. En natuurlijk is er ook de bijzondere historische band tussen Nederland, de Caribische delen van het Koninkrijk en Suriname. Dat gaat lang niet altijd vanzelf, maar het hoort wel allemaal bij ons land. Het is onderdeel van ons leven. Dat poets je niet weg, maar dat erken je en je sluit het in je hart. Of in de woorden van het jaarthema van deze herdenking: ‘Het slavernijverleden is van ons allemaal.’ Ik sluit me daar volledig bij aan. Vandaag staan we stil bij het leed, het onrecht en het verdriet dat mensen generaties geleden is aangedaan. We herdenken met diep respect al die vrouwen, mannen en kinderen die plotseling niet meer over hun eigen leven konden beschikken. Van het ene moment op het andere werden zij niet meer als mens behandeld, maar als koopwaar en eigendom. Voor ons, voor u en voor mij, is dat bijna onvoorstelbaar. De vrijheid om te zijn wie je wilt zijn, om te worden wat je wilt worden – het is voor ons net zo gewoon als ademhalen. In die zin was 1863 niet alleen een eindpunt, maar vooral ook een nieuw begin. Het begin van de emancipatie en het actieve burgerschap voor de slaven van toen en hun nakomelingen. Dit monument beeldt dat ook uit: de groei die een zelfbewust mens in vrijheid door kan maken. Helaas moeten miljoenen mensen het tot op de dag van vandaag zonder die hoopvolle belofte stellen. Aan ons de dure plicht om wereldwijd en in eigen land te blijven vechten tegen allerlei vormen van slavernij die nog steeds voorkomen. Miljoenen en miljoenen mensen hebben daarmee te maken. Kindsoldaten in Afrika. Mijnwerkers in India. De mannen, vrouwen en kinderen in de sweatshops van Mexico en China. En natuurlijk de Oost-Europese en andere vrouwen die het slachtoffer worden van gewetenloze mensenhandelaren en die gedwongen in de prostitutie belanden. Ook in ons land. Ook in Amsterdam. Daartegen moeten we blijven vechten. En dit is de dag die ons daaraan herinnert. Dames en heren, Aan de voet van dit monument staat de volgende korte tekst: ‘Gedeelde geschiedenis, gezamenlijke toekomst’. Ik beschouw dat als een opdracht aan ons allemaal die ook van ons allemaal iets vraagt. Het is begrijpelijk dat onze gedeelde geschiedenis nog steeds emoties losmaakt. En dat mag ook. Maar als historicus van huis uit ben ik me er tegelijkertijd zeer van bewust dat de geschiedenis vanuit verschillende perspectieven geschreven kan worden. En te vaak hebben mensen het verleden gebruikt als grabbelton om hun eigen gelijk te halen. Daarin schuilt altijd het gevaar van wij-zij denken en in die val mogen wij niet trappen. Dus laten we over onze gedeelde geschiedenis vooral een open en eerlijke dialoog blijven voeren, dan komen we samen verder. Sinds 10 jaar spelen dit monument en deze herdenking daarin een belangrijke rol. 10 jaar waarin het Nederlandse slavernijverleden voor veel meer mensen is gaan leven en zichtbaar is geworden. Het belang van die zichtbaarheid wordt breed erkend en door niemand betwist. En nu, aan de vooravond van de herdenking van 150 jaar afschaffing van de slavernij in Nederland, staan we voor de gezamenlijke opgave deze jonge traditie aan te passen aan nieuwe omstandigheden en nieuwe ontwikkelingen om ons heen. Dat doen we samen met de gemeente Amsterdam en andere betrokken partijen, in het volle besef dat het slavernijverleden een levend verleden is en moet blijven. Dank u wel. (Bron: Rijksvoorlichtingsdienst)

"Wan bon, wan pipel", over broederschap

Het gedicht Wan Bon van Robin Ravales. Een gedicht om stil van te worden. Voor mij slaat het niet alleen op Suriname maar vooral op hoe de wereldwijde broederschap aller mensen zou moeten zijn: Eén volk. (onder de originele versie de Nederlandse vertaling)

 

Wan bon

Wan bon
someni wiwiri
wan bon.

Wan liba
someni kriki
ale e go na wan se

Wan ede
someni prakseri
prakseri pe wan bun mu de

Wan Gado
someni fasi fu anbegi
ma wan Papa

Wan Sranan
someni wiwiri
someni skin
someni tongo
Wan pipel

Eén boom

Eén boom
zovele bladeren
één boom.

Eén rivier
zovele kreken
alle op weg naar één zee.

Eén hoofd
zovele gedachten
gedachten om één soort heil.

Eén God
verscheidene te aanbidden
maar één enkele vader

Eén Suriname
zoveel soorten haar
zovele huidskleuren
zoveel aan talen
Eén volk

zie ook: keti koti